IB-logo 03
  • Coronavirus vraagt om aanpassingsvermogen

  • Tina Festival op het matje geroepen

  • De kinderreumatoloog komt een dag naar Zeeland

  • De top 10 onderzoeksvragen bij jeugdreuma

  • “Aan deze onderzoeksagenda heb je iets”

  • Nieuwe manier van pijnbestrijding bij knieartrose

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
zondag, 01 March 2020 08:35

Forward

Het afgelopen jaar heb ik verschillende mensen met reuma een luisterend oor geboden bij mijn sportschool. In veel gevallen ging het om advies hoe je weer kunt gaan sporten, maar het ging ook vaak over het leven met reuma. Het geeft me een goed gevoel om mensen op deze manier verder te brengen. Toen ik net reuma kreeg, stonden ook mensen voor me klaar om mij te helpen. Nu kan ik hetzelfde doen, paying it forward zoals dat zo mooi heet, en dat is ook de voornaamste reden dat ik deze column schrijf. Het opvallende aan deze gesprekken is dat ze me een inkijk geven in het mentale proces van mensen met een chronische ziekte. Zo zijn er mensen waar ik via de app contact mee heb, maar die er nog niet aan toe zijn om face-to-face over hun ziekte te praten. Ze zijn het nieuws van de diagnose en impact van de ziekte op hun leven nog aan het verwerken. De een doet dat makkelijker dan de ander en dat is te merken. Sommigen hebben al moeite om met mij af te spreken, laat staan om te praten. Anderen weten al duidelijk wat zij willen weten, bijvoorbeeld hoe ik bepaalde oefeningen doe. Iedereen stoeit er op zijn eigen manier mee. Ik heb geleerd dat het hebben van de juiste mindset van grote invloed is op het leven met reuma. Het kan het verschil zijn tussen bij de pakken neerzitten en bewust rust nemen. Tussen boos zijn op de wereld en de pijn en verdriet toelaten. Tussen elk argument gebruiken om iets niet te doen en oplossingen bedenken om door te gaan. Deze gesprekken zijn dan ook een mooie spiegel van mijn psychologische proces. Ik doe m’n best om in oplossingen te denken, daardoor ben ik ook zo ver gekomen. Maar het lukt me niet altijd. Dat gebeurt als ik me niet goed voel en, laat ik eerlijk zijn, ik mezelf zielig vind. Mijn uitdaging is om op dat moment uit het dal te komen. Langzaam maar zeker gaat dat makkelijker. Ik ga voorwaarts.

Ferhaan Kajee

Instagram Dadwithra

 

Meer columns

  • 1
  • 2
  • 3